Incidenteel doen zich gelegenheden voor waarbij ik een ouderwets blogje niet kan weerstaan. Bijvoorbeeld na een enerverend en oogopenend avondje cabaret als gisteren. (waarschuwing: typisch-moest-je-bij-zijn-verhaal)

Door een wisselstoring in het NS-Mekka; Den Bosch, kon Guido wat moeilijk thuiskomen. Na wat kastje –> muur –> kastje gereis ben ik hem gaan halen in Cuijk, of all places. Een fantastisch begin van het romantische avondje uit dat we gepland hadden.
Na een dwaaltochtje tussen nostaligsche huisjes en een rustiek centrum, raakten we eindelijk uit het een-richtings-dorpje en konden we beginnen aan ‘de race naar Eindhoven’.

De honger maakte zich snel meester van maag en humeur dus besloten we de haastig gekochte broodjes te nuttigen, op een van de meest knusse, haast intieme plekjes van Nederland: een houtwurm-picknicktafel onder sfeervolle straatlampen direct naast de A50.
De smaak van verse broodjes, goed-voor-de-weerstand-optimel werd verrijkt met de fijne geur van auto’s en omstaande vuilnisbakken.

Affin. Als de wiedeweerga naar de schouwburg. Want daar hadden wij blind-date kaartjes. Je zult begrijpen dat we elkaar, zeker na zo’n romantisch diner, nog lang niet beu zijn. Het betrof kaartjes voor een date met blind cabaret. Waren we maar blind geweest, en doof, voor die ene avond.
Vooraf zeiden we nog: "Als we het op tijd halen is er natuurlijk geen zak aan, komen we te laat dan missen we iets geweldigs". We waren een half uur te vroeg. En eigenlijk zegt dat al genoeg.

Na een tijdje waagde de ene grappenmaker (categorie: seksgrapjes van honderdjaar geleden en dan toch een stilte in bouwen zodat het publiek eventueel kan lachen) zich aan een evaluatie met het publiek. Iemand uit het publiek riep ‘stoppen’. De "cabaretier" keek even bedachtzaam en vertelde toen eigenwijs dat de deuren niet op slot zaten. Tien minuten later was de zaal half leeg. Zxf3nder overdrijving.

De andere grappenmaker redde ‘t nog een beetje door aan de evaluatie toe te voegen dat ze het hadden geprobeerd maar nxe9t niet hadden gehaald. Het einde van de show. En daarmee beeindigde hij het programma voordat het afgelopen was. 

Het was dus een hilarische avond. Gelukkig hadden de mensen naast mij ook een vreemd gevoel voor humor, dus gelachen is er zeker! Op naar het volgende avondje uit…

Met twee defecte fietsen in de tuin, besluit ik maar eens flink de stoere klusvrouw uit te hangen. Uiterst geconcentreerd begin ik met het plakken der achterbanden. Nooit mijn favoriete klusje, maar ja… zulke dingen altijd maar afschuiven op het vriendje is ook zo gedexebmanicpeerd.

Terwijl ik vrolijk rondslipper in onze natuurtuin en in de weer ben met half lege en opgedroogde lijmtubes, valt mijn oog ineens op een dikke vette worm, in de opening naast de regenpijp. De dikke vette worm heeft een wat onnatuurlijke vorm. En hij beweegt ook wat raar. Gruwelend moet ik vaststellen dat het akelig wormbeest is, maar een akelig soort ongedierte. Type: dan-maak-je-echt-slecht-schoon. Een rat.

Als stoere klusvrouw ga je natuurlijk niet gillen bij het zien van een rat. Dus roep ik zacht, kalm en beheerst naar binnen om de afschuw ervaring te kunnen delen met Guido.
Samen bekijken we het beest, dat inmiddels brutaal op de stoep rondsnuffelt. Hoewel het duidelijke en tamme rat is, type: zonder-kanaal-bruine-vacht-en-bijtgrage-mega-tanden-met-enge-ziektes, moet het beest absoluut verdwijnen uit onze tuin.

Als gediplomeerd muizenvanger, ervaren spinnendoder en ware scout heb ik natuurlijk creatieve manieren om het beest te vangen. Ik vergis me daarbij echter een tikkeltje in het formaat en gewicht van een rat (toch wat anders dan een monsterlijk groot veldmuisje) waardoor de zoetigheid-in-een-albert-heijn-tas-val niet alleen hopeloos faalt maar ook nog eens voor angstige momenten zorgt. Vooral voor mijn beslipperde voeten.

Gelukkig wint ook hier de aanhouder. Na een half uurtje spelen zit ratlief keurig in een schoenendoos waar ik met bonzend hard daarna nog gaatjes in moet maken. Rat blijkt sterk en in staat om het deksel zelf omhoog te duwen. De fietspomp gaat hem daar gelukkig van weerhouden.
De dierenambulance komt Rat die avond nog ophalen. Ze vinden het een prachtexemplaar van een bekend rattenmerk. Nu maar hopen dat Rat geen eitjes heeft gelegd.

In een diep, duister en vooral beschamend ver verleden schreef ik me in voor de door-de-strot-geduwde-cursus bewegingsonderwijs. Vol enthousiasme begon ik er aan. En met minstens evenveel vreugde ben ik er al diverse malen tijdelijk mee gestopt.

Maar ja… uitstel geeft niks. Dus dat afstel dat kwam niet. Dus het moest toch een keer. Dus ging ik aan de slag. En dus kan ik nu triomfantelijk vermelden dat ik deel 1 (van de 4) eindelijk met een voldoende heb afgesloten.

Noot van de corrector: summiere bewijsvoering, af en toe een interessante maar ononderbouwde opmerking en veel half uitgewerkte eisen.
Ik zeg: details! Gehaald! Woei!!!!!!!!|

Nu kan ik starten met SOGgen voor blok 2. Spelletje, iemand?

WOEI! Wij gaan samenwonen!

Nog even in ‘t pittoreske Helmond, maar daar komt ook snel genoeg verandering in denk ik zo!

WOEI!

Ik heb een kind een bloedneus geslagen…

Bij scouting is fysiek geweld aardig ingeburgd in de omgangsnormen. Dat blijkt wel uit een klein voorbeeldje van de vrijdagavond.

Tijdens een fanatiek handbalachtig spelletje gaat een van de sterspelers aan de kant zitten. Mijn collegaleiding laat weten dat het kind ergens pijn heeft en even rustig aan doet. Later komt het kind dan ook vanzelf het speelveld weer opgelopen, mijn kant uit.

"Je hebt mij een bloedneus geslagen!" zegt het jongetje, met trots in zijn stem.
"Ik heb wat?" vraag ik ongelovig.
"Een bloedneus!" roept hij lachend.
"Echt niet!" Beweer ik, denkend dat hij een grapje maakt.
"Echt wel!" Beweert hij stellig. "Maar het geeft niks, het doet niet meer zo’n pijn."

Gelukkig had ik een doosje sjokolade bij. Om het extra goed te maken.

Na weken van laks uitstelgedrag is het eindelijk weer tijd voor de grote gymmiserxe8. Over drie weken starten er een nieuwe groep met blok drie. Om te mogen participeren aan deze vreugevolle avonden dien ik blok 1 voldoende afgerond te hebben. Tijd voor tijdsdruk.

Omdat het beeld van een all-nighter sterk veridealiseert is, heb ik besloten dit keer ‘tijdig’ te starten met de oersaaie afronding van het zinloze portfolio. Vandaag stond ik dan ook, bijna gemotiveerd, vroeg op om snel aan de slag te kunnen. Na het nodige SOG gedrag ben ik daadwerkelijk aan de slag gegaan!

Al snel keerde mijn geluk de goede kant een andere kant op. Vandaag gooide de techniek roet in het certificeringseisenmaaltje. Omdat de opleiding persxe9 gebruik wil maken van de lelijke en ongebruiksvriendelijke electronische leeromgeving (ELO) heb ik mijn werk, na een lang telefoonintermezzo met de helpdesk, mogen staken.

Wat zal ik nu eens gaan doen?

Het ID-verhaal ligt nog vers in het geheugen en gevoel als vandaag zich de volgende eigen-schuld-dikke-bult-misxe8re voordoet.

Door omstandigheden ben ik al later weg van school dan gepland. Eenmaal thuis, met een tas vol weekendbooschappen sta ik voor mijn deur. Ik grabbel in mijn zakken naar de sleutels. Niks. Terwijl ik een diepe zucht slaak begin ik in mijn volle boodschappentas te grabbelen. Niks. Voordat ik alle boodschappen op de stoep uitstal om mijn sleutels te vinden, besluit ik een blik door mijn raam te werpen.

En daar liggen ze. De metalen krengen schitteren triomfantelijk op de tafel. Gelukkig heeft de 300 meter verderop wonende mama een reservesleutel. Helaas is die nog anderhalf uur niet thuis. En een nabij wonend vriendinnetje ook niet. Na wat rondfietsen, wat gewinkel en wat plasopgehoud is mama dan eindelijk thuis.

Maar helaas. De reservesleutel blijkt kwijt. Weg planning.

Vanavond dus maar even op en neer naar Eindhoven om de andere reservesleutel op te halen bij Guido. En maar hopen dat hij de sleutel wxe9l heeft…

Om mezelf een beetje bezig te houden ben ik twee weken geleden begonnen aan het aanvragen van een nieuw identiteitsbewijs. Mijn kaartje verloopt namelijk deze maand.

In de stadswinkel vroeg de vriendelijke baliemevrouw mij of ik foto’s bij me had. Nee. Gelukkig kon ik ze ter plekke laten maken in een kunstige fotocabine. Het maken van de foto’s bleek een heel karwei. Omdat ik liever eerst iets probeer alvorens de gebruiksaanwijzing/regels te lezen, heb ik het drie keer opnieuw moeten doen. Lachen mag niet. De bril mag niet als het spiegelt. Je hoofd moet precies in het rondje. Effin, na drie keer was ik klaar om naar de balie te gaan.

Baliemevrouw: mag ik uw oude identiteitskaart?
Ik: Ja hoor.
Mijn portomonee openend besef ik me dat ik niet gecontroleerd heb of het kaartje wel in mijn beursje zit. Je raadt ‘t al. Niet dus. Rechtsomkeer naar huis.

Thuis bleek de ID kaart spoorloos. Enkele dagen later bleek mijn bankpas het leven te begeven. Met alle winkelprioriteiten leek het mij verstandig dat eerst te regelen. Toen mijn nieuwe, ongactiveerde pas, gisteren op de deurmat viel vond ik het hoog tijd worden om eindelijk wer te maken van de ID kaart.

Dus fietste ik vandaag eerst naar het politiebureau om aangifte te doen van het vermiste reisdocument. Vervolgens fietste het aangiftebewijs en ik naar de stadswinkel, waar de (zure) baliemevrouw informeerde naar pas en foto’s. Trots toonde ik beide benodigdheden. Ik was voorbereid!

Terwijl mijn billen het zitvlak van de stoel naderde, besefte ik me dat ik toch iets vergeten was. Het activeren van mijn betaalmiddel. Verdorie. Terug naar de stad.
Mijn oude pas bleek nog chiptegoed te bevatten. Eerst maar even wat winkelen om dat restje op te maken. Dan terug naar de pinautomaat. Nieuwe pas erin. Activeren. Hoppa.

Wederom naar de stadswinkel. Nu volledig voorbereid. Echt. Het (zure) baliemeisje gaf me wederom een bonnetje en ik nestelde me in een wachtstoeltje. Eenmaal aan de beurt bleek dat ik goed voorbereid was. De gemeentemevrouw maakte alles in orde en al snel kwamen we bij het moment van betalen. Ik haalde mijn pinpas door de pinautomaat. Pieeeep. Nog een keer. Pieeeep. Nog een keer. Piep. Dit tafereel herhaalde zich enkele malen. Ik verzekerde de gemeentemevrouw dat mijn pas werkte. Hij was immers spliksplinternieuw en bovendien had ik hem net in de automaat geprobeerd. Maar mijn verhaal mocht niet baten. De pas en automaat gingen het niet eens worden. Zelfs met een ander pinapparaat klikte het niet.

Gemeentemevrouw: Wilt u dan toch even gaan pinnen in de stad?
Ik: Ja, dat wil ik wel, maar u sluit over vijf minuten. Dat haal ik niet.
Gemeentemevrouw: Ik wacht wel. Ik vraag aan het baliemeisje of ze je binnenlaat.
Gemeentemevrouw naar baliemeisje: euh…
Gemeentemevrouw naar andere gemeentemevrouw: hoe heet ze ook alweer?
Ik, ongeduldig: Ik vraag het zelf wel even.
Ik tegen (zuur) baliemeisje: Kun je me zometeen even binnenlaten? Ik moet nog pinnen.
(zuur) baliemeisje: Ik sluit zo.
Ik: Nee, je laat mij zo binnen. Ik ga nu pinnen.

Zo gezegd, wederom zo gedaan. Op het fietsje terug naar de stad gesjeest. Pas in de automaat. Lukt niet. Pas in de andere automaat. Lukt niet.
Op hoge poten stapte ik de bank binnen. En net voordat ik de tweede schuifdeur door liep besefte ik me dat ik de oude pas had gebruikt.

Lachend fietste ik voor de vierde keer naar het gemeentehuis om mijn ID kaartje te bestellen. En volgende week mag ik nog een keer om het op te halen.

Een avondje bioscoop is altijd leuk. Omdat ik niet heel goed ben met enge films is een weloverwoge keuze altijd belangrijk. Daarom kiezen we voor de film ‘I am legend’ met de altijd sypathieke Will Smith. Hoewel Pathxe9 de film categoriseert als actie-thriller kan een film met de Fresh Prince in black nooit hxe9xe9l spannend zijn. Prima te doen voor deze bangerd.

Tijdens de voorstukjes (ik herhaal: tijdens de voorstukjes!!!) zit ik al met mijn handen ove rmijn oren en mijn ogen dicht, stijf van schrik in mijn stoel. Gelukkig duurt het niet lang voor ik Will zie cruisen in een hippe rode sportwagen, pimp-my-ride-style. De straten van het normaal drukke New York zijn totaal uitgestorven en begroeid met onkruid. Natuurlijk is er een of ander dodelijk virus gemaakt door mensen wat de mensheid heeft veranderd in monsters. De monsters komen, wederom natuurlijk, alleen in het donker naar buiten. Want daglicht kan de tere huid niet vedragen. Effin, de klassiekers, u kent ze wel. Hoewel het verhaal wat clichxe9 klinkt (het valt best mee hoor) is de spanningsopbouw enorm! Mijn hart klopt de hele film twee keer sneller dan anders. Mijn handen blijven in de buurt van oor en oog, om deze af te dekken als het txe9 eng wordt. Mijn onbekende buren lachen me veelvuldig uit om mijn angsthaas gedrag.

Ineens en eindelijk is de film af. De beklemmende angst blijft rondzoemen in mijn buik, benen en rond de rikketikker. Met knikkende kniexebn begeef ik me naar het toilet. Met gespitste oren treed ik de ruimte binnen, waarbij ik elke hoek snel inspecteer.

Eenmaal thuis inspecteer ik snel mijn huisje. De meterkast, de gangkast, het toilet, de badkamer, onder mijn bed, in de kledingkast, naast de bank, het slot van de achterdeur, de knip op de voordeur, enz. Het lijkt allemaal veilig.

Die nacht word ik nog ontelbare keren wakker. Monsterlijke beelden vanaf mijn netvlies. Monsterlijke geluiden door het tikken van bovenbuurmeneersverwarming. Monsterlijke valstrikken van de ruzie met mijn dekbed. Monsterlijke ogen die in mijn rug prikken als ik bangig even het toilet bezoek. Monsterlijke handen die me willen grijpen als ik terug in bed stap waardoor ik het laatste stukje wel moet springen, wat Guido natuurlijk wakker maakt. Monsterlijke nacht!

Ik zeg: op naar saw 4.